Drie keer heb ik een lege gevangenis bewaakt. Maar echt leeg? Nee. Alles stond er nog. Alles. Cellen met bedden. Een bibliotheek vol boeken. Directiekamers met loodzware houten bureaus. Alsof de laatste gedetineerde nét vertrokken was. Maar dat was niet zo. Ze stonden een hele tijd leeg. De tijd stond er gewoon stil. En wij? Wij waren vanuit veel verschillende gevangenissen naar deze ‘lege’ gevangenis gestuurd om die te bewaken. Wij moesten er de hele dag en nacht brandrondes lopen. Plus dat wij er de hele dag en nacht trainden. Elke dag trainden wij er. Vaak twee, soms zelfs drie keer per dag. Krachthonk en dojo waren geheel ingericht achter gebleven, alles was klaar voor gebruik. Wat we graag deden. Zolang we onze brandronde maar konden verantwoorden.
Twee keer gebeurde er iets raars. De lege gevangenis die wij bewaakten moest opeens weer open. Alles moest eruit. Alles. Niets hergebruiken, niets repareren, niets verplaatsen naar een andere locatie. Nee, alles afvoeren. Alles werd met vrachtwagens weggereden. Spiksplinternieuwe spullen, zomaar opgehaald alsof het oud vuil was. ‘Maar dit is nog helemaal goed!’, zei ik weleens. De monteurs haalden hun schouders op: ‘opdracht is opdracht’. Totdat de hele gevangenis helemaal leeg gehaald was. Ook krachthonk en dojo. En toen? Niks meer om te trainen. Geen apparaten, geen gewichten. Alleen nog squatten op de plaats en hangen aan de traptreden en rondjes rennen over de ring.
Totdat er ineens van alles afgeleverd werd: bedden, kasten, meubilair voor teamkamers te gek om op te noemen maar alles wat weggehaald was kwam spiksplinternieuw terug. Monteurs kwamen met nieuwe krachttoestellen mee om die in elkaar te zetten. Wij dachten: fantastisch, kunnen wij eindelijk weer élke dag keihard trainen. Op hagelnieuwe krachtsportapparaten. Maar nog voordat we eraan konden zitten, zei een teamleider: ‘Dat is niet voor jullie. Jullie zijn niet van deze gevangenis’ en toen het klaar was zette hij alle deuren op slot. Konden wij het spiksplinternieuwe krachthonk niet meer in.
Stuk voor stuk werden wij door de gevangenis die ons gestuurd had om lege gevangenissen te bewaken, terug gehaald. Binnen een week zat ik weer op mijn oude plek. Daar mocht ik wél trainen. Elke dag, vaak tweemaal en soms zelfs driemaal per dag. Gelukkig.
#TrainHardStayHard #elkedagbeter #Kracht #DOJODAYS #dojo #spierpijnisfijn #sterklichaamsterkegeest #werkworkout #workout #pushpulllegs #disciplinedagelijks #nietlullenmaartillen #cipiers #gevangenis
